Andere spelers van Langenort

Stichting Langenort heeft drie ruiters en vier 'ridders' die grondgevechten kunnen naspelen met zwaarden, dolken en stokken. Ze hebben prachtige namen voor hun middeleeuwse alter ego's. Op de foto zie je te paard Calijn de Jong oftewel heer Sander van Kudinchhoven. De man met de rode hoed is Melle Gerritsen die als Hendrik III van Wisch het strijdperk betreedt.

Een harnas weegt 25 kilo

Hanna Duinkerken en Pieke Schoonbrood hebben dit jaar harnassen aangeschaft. Ze zijn op maat gemaakt in Engeland en waren niet bepaald goedkoop. Het zijn goed gelijkende replica's. Een middeleeuwer zou zo'n harnas voor echt aannemen. De harnassen zijn hard nodig bij het steekspel te paard. Zonder bescherming kun je elkaar dodelijk verwonden.

Een harnas aantrekken is een heel werk. Alle onderdelen moeten met riempjes vastgemaakt worden. Dat kun je niet alleen. Borstkuras, elleboogbeschermers, onderarmstukken, bovenarmstukken, schouderstukken, helm en halsbescherming. Alles bij heb je 25 kilo aan je lijf hangen. Op de foto Hanna in harnas te paard.

Repetitie van Langenort

Op bezoek geweest bij de repetitie van Stichting Langenort. In de rijbak van manege de Bullekamp in Wijchen oefenden ze met paarden en grondvechters voor het Gebroeders van Limburgfestival. Bijgaande foto is van vorig jaar. Hanna Duinkerken (links) en Pieke Schoonbrood waren even aan het oefenen met hun zwaarden. Pieke heeft inmiddels zijn haren kortgeknipt want dat hadden volwassen ridders uit die tijd. Langenort doet dit jaar niet alleen met zwaardvechters mee maar ook met ridders te paard. Drie ruiters strijden in de wedstrijd ringsteken. Hanna en Pieke hebben harnassen aangeschaft en gaan elkaar te paard met lansen te lijf. In het dagelijks leven is dit een stel . Meer weten? Klik op Langenort.

En dan nog schoenen

En dan nog middeleeuws schoeisel. Middeleeuwers die rijk genoeg waren, konden zich schoenen permitteren. Leren puntschoenen met een hardleren zool. De exemplaren op de foto werden gedragen door stedelingen in goede doen. De adel droeg natuurlijk rijk bewerkte schoenen. Arme sloebers gingen blootvoets of droegen als het koud was lompen die om de voeten waren gebonden. Kloosterlingen liepen vaak op sandalen. En er waren al klompen in de middeleeuwen. Gedragen door boeren en stedelingen.

Een tas of een buidel

Zakken in de kleren bestonden nog niet in de middeleeuwen. Mensen namen hun spullen mee in een buidel of een tas. Meestal hingen die tas aan een riem. Mannen hadden vaak leren tassen of buidels. Elvira van Loon, die over de kleding gaat, vindt dat de stadsomroepers een tas moeten hebben. Ze moeten immers hun berichten en oorkonden die ze voorlezen ergens bewaren. Die tassen zal ze ook huren.

Vrouwen hadden meestal een buidel bij zich. Hoe hoger men in rang was, hoe mooier de buidel. Dit exemplaar op de foto hoort bij het kostuum dat wethouder Hannie Kunst draagt. Veel bekende Nijmegenaren spelen een rol tijdens het festival.

Een pak passen

De maten zijn geregistreerd. Ik mag even het pak van een mannelijke stadsbewoner proberen zodat ik weet wat me te wachten staat. Met zoiets zal ik tenslotte een weekend rondlopen. Eerst een lang linnen hemd waarvan de mouwen een eind over de handen vallen. "Geeft niks, gewoon opstropen. Dat deden ze toen ook", zegt kledingspecialist Elvira van Loon. Een zwarte wollen broek. Die sluit met een leren koord. Aan de voorkant zit een klep die links en rechts is vastgestrikt: de middeleeuwse gulp. Dan een jas die tot halverwege de bovenbenen komt. Aan de ene kant zitten bolletjes stof, die als knopen fungeren. Die bolletjes gaan door lusjes, zo sluit de jas. "Hoe belangrijker de persoon, hoe langer de jas", aldus Elvira. "Deze stedeling heeft een redelijke positie maar is niet steenrijk." Iedere middeleeuwer droeg een hoofdbedekking, van een simpele hoofddoek of muts tot een ingewikkelde hoofdtooi. Ik krijg een kaproen: een puntcapuchon met een schoudermantel eraan. Heel gebruikelijk in die tijd en daar zou een stadsomroeper - die veel onderweg is - best mee kunnen lopen. Nou dat voelt al behoorlijk echt.

De maat opnemen

Ik ben op bezoek geweest bij Elvira van Loon. Zij gaat over de kledinguitgifte van het Gebroeders van Limburgfestival. De organisatie heeft zelf een aantal historische kostuums maar lang niet genoeg. Voor het festival wordt veel kleding gehuurd bij het Historisch Openluchtmuseum Eindhoven. Elvira regelt dat allemaal. Meer dan 160 personages moeten een outfit hebben. Van al die mensen moet de maat opgenomen worden. Een flinke logistieke operatie. Bovendien zijn die kostuums behoorlijk prijzig dus alles moet goed geregeld en verzekerd worden.

"Een volwassen middeleeuwse jurk met onderjurk en hoofdbedekking, kost een volle werkweek naaien", zegt Elvira van Loon. "En dan hebben we het nog niet over het materiaal. Een adellijk kostuum is ingewikkelder en kost duizenden euro's".

Middeleeuwse kleding hoort met de hand genaaid te zijn. Verder moet je materiaal gebruiken dat uit die tijd afkomstig is: wil, vilt of linnen. Wie tijdens het festival een middeleeuwer wil uitbeelden kan zelf een kostuum maken, maar dat moet dan wel goedgekeurd worden. Je kunt ook via de stichting een kostuum huren of laten maken. Meer weten? Klik op meedoen